interview: tindersticks-toetsenist David Boulter A Something Rain: Een herinnering aan gestorven vrienden door Emiel Kolenbrander 22 februari 2012 Op 21 februari bracht de Britse band tindersticks hun nieuw album The Something Rain uit. 8WEEKLY sprak met toetsenist David Boulter over het nieuwe werk: ‘Het is geen rouwalbum: het gaat vooral over hoe je een groot verlies probeert om te vormen tot een mooie herinnering aan iemand.’ Al dertien jaar woont Boulter in Praag, zanger Stuart Staples sinds drie jaar in Midden-Frankrijk, drummer Earl Harvin leeft in Berlijn en de twee overige vaste bandleden (gitarist Neil Fraser en bassist Dan McKinna) bleven in het Verenigd Koninkrijk. Is die grote afstand tussen elkaar niet onhandig? Volgens Boulter niet: moderne communicatiemiddelen maken het gemakkelijk te communiceren. ‘We skypen veel met elkaar,’ legt hij uit. Toen ze het nieuwe album opnamen, kwamen ze eens in de maand bij elkaar in Frankrijk, waar voorman Staples een opnamestudio naast zijn huis heeft. Van mei 2010 tot augustus 2011 werkten ze aan het opnemen van de plaat en in die periode waren ze opgeteld maar drie weken in elkaars fysieke aanwezigheid. In september en oktober werd het vervolgens gemixt tot het eindresultaat: negen stemmige liedjes vormen samen een juweel van een treurplaat. Wat vinden jullie zelf van het nieuwe album? ‘We zijn allemaal heel gelukkig met de nieuwe plaat, na Falling Down a Mountain(het vorige album uit 2010) wilden we heel graag nieuwe manieren van werken proberen. Daarom zijn we op zoek gegaan naar nieuwe instrumenten. We hebben bijvoorbeeld gebruik gemaakt van een bijzonder percussie-instrument (de “cristal baschet”) en een antieke drummachine die we ergens op een rommelmarkt hebben gekocht.’ Kunt u iets meer vertellen over hoe jullie te werk zijn gegaan bij het maken van het album? ‘Ongeveer eens per maand kwamen we samen bij Stuart in Frankrijk. Hij woont in een bijna uitgestorven dorp. Veel jonge mensen zijn verhuisd naar de steden, dus eigenlijk wonen er alleen oude mensen en Stuart. De opnamestudio is naast zijn huis. Een aantal van ons verbleven in een klein hotel vlakbij, want het huis is niet groot genoeg voor iedereen. Meestal waren we met z’n vijven, soms waren er gastmuzikanten, zoals Thomas Bloch (cristal baschet), Gina Foster (zang) Julian Siegel (klarinet en saxofoon) en Will Wilde (mondharmonica). ’s Ochtends kwamen we samen en bespraken de plannen en ideeën voor de dag. Na de lunch begonnen we met opnemen en meestal gingen we door tot acht, negen uur ’s avonds. Soms wilden we iets per se afmaken en dan werkten we langer door. Na het werk aten we samen en daarna ging iedereen terug naar het huis of hotel. Meestal waren we een lang weekend bij elkaar.’ U hebt de tekst van het openingsnummer “Chocolate” geschreven. Wat is het verhaal achter dat liedje? ‘Het is eigenlijk een kort verhaal dat ik geschreven heb, op het album is het een soort spokenword-liedje geworden. Op het tweede album hebben we ook zoiets gedaan: “My Sister”.  “Chocolate” is in feite een waar gebeurd verhaal: lang geleden ging ik een avond uit in Nottingham (waar ik vandaan kom) en aan het eind van de avond ging ik naar huis met een beeldschone vrouw. Maar daar houdt de realiteit op: in het liedje blijkt de vrouw een man te zijn, dat was in het echt niet het geval.’ Op jullie Facebookpagina is te lezen dat jullie met The Something Rainde naasten herinneren die jullie de laatste twee jaar hebben verloren. Is het een soort rouwalbum geworden? ‘Voor ons is het geen rouwalbum, het gaat vooral over het herinneren van geliefden die overlijden en hoe mensen hun best doen om te gaan met zo’n verlies. Over hoe je een groot verlies probeert om te vormen tot een mooie herinnering aan iemand. De laatste twee jaar hebben we best veel naasten verloren, de meesten stierven veel te jong. Ze leden aan kanker of stierven aan de gevolgen van een drank- of drugsverslaving. Het is heel droevig om een jong en talentvol persoon te zien doodgaan. Het doet je denken aan alles wat hij of zij nog had kunnen en moeten beleven en bereiken. Met dit album proberen we hen op een positieve manier te gedenken: we concentreren ons niet op de tragiek van hun dood. Het is onze manier om proberen verder te gaan met onze eigen levens zonder bitter te worden.’ In het verleden hebben jullie gewerkt met zangeres Lhasa de Sela, die op 1 januari 2010 overleed. Is zij één van de dierbaren die jullie met dit album herinneren? ‘Ja, eigenlijk begon het allemaal toen Lhasa stierf. Vanaf dat moment hebben we allemaal te maken gekregen met tragische sterfgevallen. De dood van Lhasa, die aan borstkanker leed, was achteraf een heel vreemd beginpunt van een hele moeilijke tijd voor ons allemaal.’ Vanaf 22 februari touren jullie met The Something Rain door Europa. Verheugen jullie je erop het nieuwe materiaal aan het publiek voor te stellen? ‘Altijd als we een nieuw album uitbrengen zijn we heel erg benieuwd naar de reacties van ons publiek. Voor ons is het eigenlijk altijd een verassing in hoeverre de nieuwe nummers gewaardeerd worden. Eigenlijk is dit een hele spannende periode: we hebben meer dan een jaar hard gewerkt en nu willen we graag zien hoe het wordt ontvangen door liefhebbers en critici.’ Jullie gaan meer optreden op het vasteland van Europa dan in Engeland, wat is daarvan de reden? ‘We beginnen wel in Engeland. We doen vier shows in een relatief kleine zaal, vooral om de sfeer van het album goed over te brengen. Het moet klein en intiem zijn, vinden we. Maar om de vraag te beantwoorden: vanaf het begin zijn we eigenlijk een soort Europese band geweest. Onze muziek wordt vooral in Frankrijk, België, Nederland en Duitsland geapprecieerd: veel meer nog dan in het Verenigd Koninkrijk. Ik weet niet goed waarom dat is, misschien zijn we nooit een typische Engelse band geweest. De muziek van Jacques Brel is bijvoorbeeld voor ons allemaal een grote inspiratiebron. Onze muziek is in dat opzicht meer Europees dan voortbouwend op Britse tradities. Mogelijk zijn de meeste van onze fans daarom inwoners van Centraal-Europa.’ Plannen jullie na de Europese tour nog een wereldtour? ‘We willen heel graag overal spelen waar we uitgenodigd worden, ook in bijvoorbeeld de VS of Azië. Het probleem is voor ons eigenlijk altijd de financiering ervan. Een tour door de VS zou ons niets opbrengen, misschien zelfs veel geld kosten. Op dit moment is het voor ons vooral belangrijk onze muziek te laten horen aan een trouw en toegewijd publiek.’ Op 11 maart spelen jullie in de Melkweg in Amsterdam. Kijken jullie er naar uit om daar op te treden? ‘Ja, we hebben nog nooit in Melkweg gespeeld, dus we zijn nieuwsgierig naar de zaal. We hebben vroeger weleens in Paradiso gespeeld. In mijn herinnering is het publiek in Nederland is altijd vriendelijk en enthousiast: we verheugen ons op de hernieuwde kennismaking.’

KB is niet zo gek meer op papieren boeken

Foto Evan Rosen

klassieker: Jack Kerouac - On the road Blinkende wagens in de nacht door Kasper Nijsen 1 februari 2012 'Waarheen rijdt gij, Amerika, in uw blinkende wagen in de nacht?' Halverwege de Amerikaanse eeuw zette Jack Kerouac al zijn vraagtekens bij de koers van zijn land. Maar ook nu Amerika als een gehavende oldtimer de eenentwintigste eeuw in sputtert, verdient zijn lyrische stem het gehoord te worden. Sommige helden zijn niet meer weg te denken uit het mythische landschap van de Verenigde Staten: Huck Finn drijft nog steeds de Mississippi af in een bootje vol argeloos racisme, Jay Gatsby strekt vergeefs zijn handen uit naar een droom van rijkdom en liefde, en Sal Paradise schiet door de nacht in een ontketende '49 Hudson. Het verhaal van On the Road is eenvoudig: in navolging van zijn vrienden laat Sal zijn tante in New Jersey achter om naar het westen te reizen. Daar ontmoet hij Dean Moriarty en Carlo Marx. Met Dean aan het stuur – of in elk geval: op het gaspedaal – racen ze het continent over in een ontspoorde zoektocht naar vrijheid en extase, die uiteindelijk strandt in de broeierige hitte van Mexico City. Cultuurschok Met de reis van 'Sal' beschrijft Kerouac de avonturen die hijzelf tussen 1947 en 1950 beleefde met de andere Beats, in het bijzonder Neal Cassady, William Burroughs en Allen Ginsberg. Gefrustreerd door de kleingeestige burgerij en verstikkende angst van de jaren vijftig, ontvluchtten ze de suburbs op zoek naar een rijker leven. Ze vonden jazz in San Francisco en drugs in New Orleans, Boeddhistische visioenen in Denver en bordelen in Mexico, en overal de lichte vervoering van het reizen. De aardschok die ze met hun vrijzinnige levenswijze en (seksuele) moraal teweegbrachten, kreeg tien jaar later een vervolg in de tsunami van dienstweigeraars en bloemendragende hippies die het westen overspoelde. Nu die vloedgolf weer wat weggeëbd is, blijft de vraag: waarom zouden we On the road anno 2012 lezen? Het schokeffect is inmiddels wel uitgewerkt: een generatie opgevoed door Quentin Tarantino en Hans Teeuwen zal Sals liefdes- en drugsperikelen eerder aandoenlijk dan aanstootgevend vinden. On the roadverdient niettemin nog steeds onze aandacht, al is het maar omdat het één van de invloedrijkste boeken van de naoorlogse cultuur is. Op de voedingsbodem van de oorspronkelijkeroad-novel gedijden muzikanten als Bob Dylan en Tom Waits, films als Easy Rideren schrijvers als Hunter Thompson en Tom Wolfe. Zonder Kerouacs verbeelding van het leven buiten de gebaande paden had ons cultuurlandschap er heel wat kaler uitgezien. Vrijheid en verwondering On the road is echter méér dan een belangrijk relikwie uit een verdwenen tijd. Kerouac is een virtuoos bespeler van de Engelse taal, die een geheel eigen snaar aanslaat: muzikaal en lyrisch, poëtisch en onbevangen. Met zijn onmiskenbare stijl schept hij een visionair Amerika, een land dat spreekt tot onze diepste verlangens naar vrijheid, naar de eindeloze beloftes en verwondering van de jeugd. Zo ziet, door Sals ogen, een zonsopkomst in San Francisco eruit: Another hour and the sun would come streaming through the Golden Gate to shroud the romantic city in white, and a young man would hold his girl by the hand and climb slowly up a long white sidewalk with a bottle of Tokay in his pocket. Voor Sal en Dean is elke horizon een nieuwe kans om de eeuwige liefde en vriendschap te vinden, elke dageraad een nieuwe deur waarachter extatische visioenen en jazzoptredens wachten. En met elk visioen schuift de poort naar de hemel iets verder open – tot je het gevoel hebt dat God zelf ieder moment tevoorschijn kan komen om je de hand te schudden in de straten van Denver of San Francisco. Terwijl Sal met zijn vrienden het continent doorkruist, roept Kerouac schijnbaar à l'improviste een bijna mythische voorstelling van haar natuur op. Hij is halfverliefd op de 'wild, lyrical, drizzling air of Nebraska'. Maar hij bezingt evengoed deMississippi: 'the great brown father of waters rolling down from mid-America like the torrent of broken sous'. En zelfs haar steden ontlokken een lyrische noot, zoals de 'fabulous white city of San Francisco on her eleven mystic hills'. Wie kan On the Road lezen zònder een ontembaar verlangen naar de weidse vlaktes van Nevada en de 'mystieke heuvelen' van San Francisco? Tussen droom en drank Maar achter het natuurschoon, de visioenen en avonturen, schemert de tragiek. Naarmate Sal almaar harder rent om zijn droom te bereiken, groeit het inzicht dat zijn achtervolging gedoemd is te falen. Net als het ideaal van die andere Amerikaanse dromer – Jay Gatsby – drijft Sals toekomstvisioen steeds verder terug in het verleden. Zijn hoopvolle vooruitkijken maakt plaats voor nostalgie. Na wéér een afscheid lezen we: What is that feeling when you're driving away from people and they recede on the plain till you see their specks dispersing? – It's the too-huge world vaulting us, and it's good-bye. But we lean forward to the next crazy adventure beneath the skies. Hoe luid Sal ook de loftrompet afsteekt over een leven van dromen en daden, zijn levenslust kan deze donkere ondertoon ('the too-huge world vaulting us') nooit geheel overstemmen. Zo nu en dan zwelt zij zelfs aan tot een onverhuld doodsverlangen, als hij beseft dat zijn spirituele zoektocht slechts een vergeefse poging is om het verloren paradijs van zijn jeugd terug te vinden. Zijn volle naam luidt niet voor niets Salvatore Paradise. Het is ongetwijfeld dezelfde tragiek, een nostalgie geboren uit verloren dromen, die het leven van Sals geestelijk vader naar een tragisch slot voerde. Gekweld door melancholische (en vooral ook: alcoholische) depressies, ging de onttroonde koning van de Beats in 1969 gedesillusioneerd aan zijn drankmisbruik ten onder. Het is dan ook niet zonder enige ironie dat zijn beroemdste roman juist tot leven komt in de spanning tussen ongebreidelde levenslust en een nostalgisch terugverlangen naar het verleden. Zij voorkomt dat On the road verwordt tot een oppervlakkig pamflet voor het vrijgevochten leven, en geeft Kerouacs roman dramatische diepgang en inhoud. Naar een nieuwe horizon Welke weg Amerika's eens zo blinkende wagen de komende jaren inslaat – en wie het stuur bedient – valt voorlopig niet te voorspellen. Maar hoe het de V.S. ook vergaat, we hoeven niet te vrezen voor het lot van haar grootste schrijvers. Onder hen heeft Jack Kerouac een vaste plaats verworven: On the road staat nog steeds overeind als een van de hoogtepunten van de naoorlogse literatuur. In zijn '49 Hudson rijdt Kerouac soeverein de eenentwintigste eeuw in, Neal Cassady aan het stuur, Charlie Parker knallend uit de autoradio, de belofte van een nieuwe horizon in de verte – en zo nu en dan een weemoedige blik in de achteruitkijkspiegel. recensie: On The Road Tijdsbeeld met vitaliteit door Pieter-Jos van Kampen 25 mei 2012 De verfilming van Jack Kerouac's On the road geeft het boek een eigentijdse lading. Een film waarin regisseur Walter Salles twee-en-een-half-uur uittrekt voor de kroniek van naoorlogs Amerika. On the road, het autobiografische verhaal van de Beat-generatie, is een filmische reis die net als het boek vanuit het oogpunt van de jonge schrijver Sal wordt verteld. De weg leidt Sal (Sam Riley) langs plattelandsstaten, katoenvelden en grote steden. De andere hoofdrol in deze road movie is weggelegd voor Dean Moriarty (Garrett Hedlund). Als Sal hem tegenkomt eind jaren veertig, is hij de verwezenlijking van zijn ideaal om het individu te laten bloeien, door de moraal van de maatschappij van zich af te schudden. Poëtische desintegratie De persoonlijkheden van Dean en Sal zijn heel verschillend, maar ze vinden elkaar in het adolescente bespiegelen, de interesse in experimenteren en het vertoeven in de grotendeels zwarte jazzscène. In hun gezelschap, en met name in de niet te evenaren neukdrift van Dean, komen ook Marylou, schrijver Carlo en Camille regelmatig terug. Samen leven ze een gedrogeerde vriendschap met zuipfestijnen binnens- en buitenshuis, altijd op grens van legaliteit. Het wilde leven leidt in de film tot poëtische desintegratie. Het leven isswinging, maar de filosofie van de vrienden is demagogisch en destructief. De chemie tussen de karakters van Dean en Sal, vormt de reden om telkens opnieuw te reizen, samen of alleen. Het is hierin dat ze hun egocentrische manier van leven ontwikkelen, die niet door de werkelijkheid bevestigd hoeft te worden. Diepe platonische liefde Salles treft heel prachtig de toon van jong fatalisme. De gedichten die zijn verweven in het verhaal, het dwepen met ondergang, de romantiek van suïcidale gedachten. De onvolwassenheid van Dean wordt in dit licht heroïsch. Slecht gedrag is in de perceptie van Sal en Dean aantrekkelijker dan de rauwe werkelijkheid. Dean is een jongen die altijd het heft in handen neemt, maar ook al is hij een egocentrische zak, het blijft niet aan hem kleven. De relatie tussen Sal en Dean wordt daardoor een diepe platonische/vriendschappelijke liefde. In de hand van Salles wordt de continuous writing van Kerouac tot een heel levendig schouwspel. Het interessante aan de film is dat de idylle van vrijheid in het tijdperk na de oorlog een hele vitale film oplevert. De film geeft On the road een eigentijds gevoel mee dat de veertiger jaren slechts als achtergrond heeft. Salles maakte dus geen period drama. Dean is de bovenmenselijke held van zowel schrijver als kijker. Hij heeft irritante kanten, maar beantwoordt aan tegendraadse gevoelens die anno nu niet verouderd, maar juist springlevend zijn. Een Amerikaanse kroniek met veel historische waarde verfilmd tot een amorele les voor deze tijd.